آرشیو شهریور ماه 1396

یارانه برای بهبود کیفیت زندگی مردم هزینه نمی شود

سینا ایرانپور انارکی

کارشناس ارشد مدیریت اجرایی

پرداخت یارانه نقدی بدعت نادرستی بود که پایه‌گذاری آن در کشور اقتصاد نا به سامان ایران را به پرتگاه ورشکستگی نزدیک کرده است. یارانه در تمام دنیا و به‌وسیله تمام کشورها برای بهبود رفاه و کیفیت زندگی مردم تعریف می‌شود اما در ایران هرگز یارانه‌های نقدی و غیر نقدی به‌صورت هدفمند و مؤثر در کیفیت زندگی توزیع نشده‌اند. هدف از پرداخت یارانه در هر شرایطی افزایش رفاه عمومی جامعه است اما در ایران یارانه، به‌صورت نقد اما بدتر از نسیه به دست مردم می‌رسد و تبعیض، رانت، تورم و کاهش انگیزه‌های اقتصادی از نتایج پرداخت آن به شمار می‌رود. اما یارانه نقدی بیش از 3 هزار میلیارد تومانی که ماهانه به‌وسیله دولت پرداخت می‌شود چگونه می‌تواند سطح رفاه و کیفیت زندگی مردم ایران را بهبود بخشد؟

رتبه‌های بسیار پایین ایران در شاخص آموزش و بهداشت

آموزش و بهداشت دو شاخص مهم در بهبود کیفیت زندگی مردم و افزایش سطح رفاه در تمام دنیا شناخته می‌شوند. بیشتر دولت‌ها برای کاهش هزینه‌های زندگی مردم و باهدف توسعه کشور آموزش و بهداشت را در صدر فهرست بودجه خود قرار می‌دهند. دولت‌های کانادا، سوئد، آلمان، فنلاند، نروژ، آمریکا، ژاپن و فرانسه سال‌هاست که تلاش کرده‌اند با ایجاد شرایط تحصیل رایگان و بهبود کیفی سیستم آموزشی از یک‌سو و طراحی بیمه‌های عمر و سلامت کارآمد، سطح رفاه جامعه را افزایش دهند. نتیجه این رویکرد افزایش رضایتمندی مردم از زندگی در این کشورها، رشد مهاجرپذیری، کاهش فساد و بهبود رقابت‌پذیری اقتصادی آن‌ها بوده است. بر اساس گزارش سالانه مجمع جهانی اقتصاد، ایران در شاخص آموزش عالی و مهارت‌آموزی در سال 2015 میلادی در رتبه 129 در بین 149 کشور و در رده‌بندی جهانی حوزه بهداشت و سلامت بر اساس گزارش موسسه لگاتوم در همین سال از بین 142 کشور در جایگاه 69 جهان قرار داشته است. این رتبه‌های پایین به‌خوبی بیانگر مسیر نادرست توزیع ثروت و بودجه در ایران است و بدون تردید ایران در ریل توسعه قرار نخواهد گرفت مگر قادر به بهبود جایگاه خود در این دو شاخص انسانی باشد.

سهم 6 درصدی هزینه بهداشت و درمان در سبد خانوار

با اجرای طرح تحول سلامت در دولت دوازدهم باوجود افزایش بودجه بهداشت و درمان در کشور تا اندازه زیادی کاهش هزینه درمان را برای مردم به ارمغان آورد. بهداشت و درمان یکی از هزینه‌های بزرگ زندگی در ایران به شمار می‌رود که بیمه‌های بی‌کیفیت قادر به پوشش آن تاکنون نبوده‌اند. هزینه‌های دندانپزشکی نیز ازجمله هزینه‌های بهداشتی است که تحت پوشش بیمه‌های درمانی قرار ندارد و بسیاری از مردم در ایران به دلیل هزینه‌های سنگین دندانپزشکی از رسیدگی به بهداشت دهان و دندان پرهیز می‌کنند. نظام بیمه‌ای ایران با قوانین قدیمی و سازمان‌دهی بسیار ضعیف به‌هیچ‌وجه قادر به پشتیبانی مردم در مواقع ضروری به‌ویژه درمان نیست. تعداد زیاد و سازمان‌دهی نامناسب بیمه‌های درمانی دولتی، تعریف بیمه تکمیلی بی‌کفایت، ناتوانی دولت در پرداخت بدهی خود به شرکت‌های بیمه از چالش‌های اساسی نظام سلامت در ایران به شمار می‌رود که موجب شده است نه بیمار خدمت باکیفیت دریافت کند و نه کادر درمانی و سرمایه‌گذاران حوزه سلامت رضایت داشته باشند. بااین‌وجود در سال 1395 طبق آمار بانک مرکزی 5.9 درصد از کل هزینه‌های ناخالص خانوار و معادل 2 میلیون و 315 هزار تومان به بهداشت و درمان اختصاص‌یافته و کل هزینه‌های ناخالص خانوار نیز در سال 1395 بالغ‌بر 39 میلیون و 300 هزار و 587 تومان بوده است.
دولت می‌تواند با اختصاص نیمی از یارانه نقدی به بخش سلامت، اصلاح قانون بیمه‌های سلامت و تأمین اجتماعی و همچنین ورود بخش خصوصی به حوزه بیمه‌های اجتماعی و سلامت و یا تقویت بیمه‌های عمر و سرمایه‌گذاری نه‌تنها هزینه درمان را برای مردم به صفر نزدیک کند بلکه با پرداخت یارانه به‌نظام سلامت و سازمان‌های بیمه‌گر قدرت نظارتی خود را بر این بخش‌ها بهبود بخشد و بستر افزایش بهره‌وری را نیز فراهم آورد. دولت باید آگاه باشد هزینه‌های سنگین بهداشت و پیشگیری موجب پرهیز مردم از رسیدگی به‌سلامت جسمی و روانی می‌شود و ضمن کاهش امید به زندگی هزینه‌های درمان بسیار سنگینی را در دوران بازنشستگی افراد به دولت تحمیل خواهد کرد.

کمتر از 2 درصد هزینه خانوار برای آموزش

نظام آموزش در ایران شاهد هیچ‌گونه پیشرفت کیفی نبوده است و هر روز نیز هزینه تحصیل در کشور افزایش می‌یابد. در تمام دنیا آموزش محور و اساس توسعه شناخته می‌شود اما در ایران دولت‌ها هنوز به این موضوع مهم باور پیدا نکرده‌اند. بودجه ناچیز وزارت آموزش‌وپرورش و وزارت علوم، تحقیقات و فناوری به نسبت نیروی انسانی و حجم فعالیت‌ها موجب شده است نیروی انسانی موجود با نیاز بازار کار هم‌خوانی نداشته باشد و هدایت تحصیلی و شناسایی و مدیریت استعدادها به‌درستی محقق نشود. رشد مدارس غیرانتفاعی و غیردولتی به همراه دانشگاه‌های آزاد، پیام نور و غیرانتفاعی و به‌طور کلی سیستم آموزشی پولی آن‌هم باکیفیت پایین یک مانع جدی برای توسعه شناخته می‌شود.
جامعه‌ای که قادر به تربیت نیروی انسانی بامهارت و متخصص همراه با فرهنگ و ارزش‌های انسانی نیست نباید منتظر گام برداشتن در راستای پیشرفت و توسعه باشد. در سال 1395 طبق آمار بانک مرکزی از کل هزینه‌های ناخالص خانوار 1.9 درصد به هریک از دو گروه «تفریح و امور فرهنگی» و «تحصیل» معادل 734 هزار و 423 تومان اختصاص‌یافته است. شهریه‌های سنگین مدارس و دانشگاه‌ها برای سال‌های طولانی بسترساز تضعیف کیفیت زندگی افراد در جامعه شده است؛ تحصیلی که بیش از آنکه سرمایه‌گذاری باشد یک هزینه به شمار می‌رود و افراد تحصیل‌کرده نمی‌توانند پس از فراغت از تحصیل از مدارک خود بهره‌برداری مالی و شغلی داشته باشند.
دولت باید نیم دیگری از یارانه نقدی را نیز به بخش آموزش اختصاص دهد و ضمن اصلاح نظام آموزشی و قوانین این بخش تلاش کند تحصیل را حداقل تا پیش از دانشگاه برای افراد جامعه به‌صورت واقعی رایگان کند و با اختصاص یارانه به مدارس غیرانتفاعی و سایر مراکز آموزشی تلاش کند در قالب خرید خدمت قدرت نظارتی خود را برای بهبود کیفیت خدمات آموزشی و تحول نظام آموزش کشور ارتقا دهد. کاهش هزینه دو بخش بهداشت و آموزش برای مردم ایران بدون تردید بیش از دریافت مبلغ 45 هزار 500 تومان در ماه بازدهی خواهد داشت و شاخص رفاه و کیفیت زندگی را نیز بهبود خواهد بخشید و بدون تردید دولت نیز هنگامی که در قالب یک سازمان‌دهی درست و دارای اولویت یارانه را توزیع می‌کند قادر به کاهش هزینه و افزایش بهره‌وری است و به‌نوعی از بار سنگین این یارانه نقدی آن‌هم به‌صورت ماهیانه نجات خواهد یافت.

انتشار در صفحه 11 روزنامه کسب و کار( شنبه 25 شهریور 1396)

یادداشت

نویسنده: سینا ایرانپور انارکی

یک دختر ۲۲ ساله وزیر جوانان امارات شده است. اینجا فرانسه، آلمان، آمریکا، سوئد و کشورهای توسعه یافته نیست اینجا امارات همین کشور همجوار عزیزمان هست که بالاترین حجم واردات را نیز از طریق همین کشور داریم.

یک بانوی ۲۲ ساله در یک کشور عربی با سوابقی بسیار جالب به وزارت جوانان امارات منصوب شده است. دختری که فارغ التحصیل آکسفورد است و تجارب همکاری با سازمان ملل و دفتر نخست وزیری دارد و به نوعی از نخبگان به شمار می رود. نمی دانم شاید شاهزاده است یا روابطی با دولت و پادشاه دارد اما با این وجود نخبگی، جنسیت و جوانی این فرد را نمی توان انکار کرد.

این سیستم کشورداری عرب ملخ خور است و ما عجم پر ادعا و پر افتخار همچنان ژنرال های فرسوده را به پست وزارت منصوب می کنیم. تدبیر و امیدمان نیز نه دولتش جوانتر شد نه بانویی به آن راه یافت و نه نخبه ای در آن قدرت اجرایی پیدا کرد. همین جا هم جوار خودمان بزرگترین شهر سقفی جهان، بزرگترین منطقه توریستی آزاد جهان، بزرگترین شهر برقی و بدون آلوده جهان را همین عرب های ملخ خور در حال احداث دارند و ما همچنان دلخوشیم به خرابه های باقیمانده از کوروش و داریوش بی آنکه اندکی از دولتمردی هخامنشیان را به ارث برده باشیم.

آقا بپذیرید با این روش و دیدگاه نمی توان حکومت داری کرد؛ باور کنید مدیریت یک علم است. فقط یک سوال باقی می ماند تا کی می خواهیم به اشتباهتمان ادامه دهیم؟

#وزیر_زن #جوان #دولت #عرب #نخبه #سینا_ایرانپور_انارکی

sinaaghaynevisande@

✍️کانال آقای نویسنده

سه شنبه 21 شهریور 1396

نام شما المزروعی، وزیر زن اماراتی با ۲۲ سال سن به عنوان کم سن‌وسال‌ترین وزیر در جهان در کتاب ‌رکوردهای جهانی گینس ثبت شد. سوابق وی در لینک زیر:

یادداشت: 

آپارتمان مهمترین لوکیشن سینمای ایران

نویسنده: سینا ایرانپور انارکی

سال ها سینمای ایران با ساخت فیلم هایی از طبقه ضعیف جامعه و بویژه کودکان فقیر در محافل بین المللی جوایزی را به دست می آورد و پس از اسکار فیلم"جدایی نادر از سیمین" بسیاری از مردم آمریکا در تعجب می پرسیدند مگر در ایران مردم یخچال و اتومبیل هم دارند؟! پس از گذر از این دوران در این یک دهه اخیر اما فیلم هایی که از ایران توسط پخش کننده های بین المللی به سالن های سینمای جهان راه یافته دیگر چهره فقر را از ایران به نمایش نمی گذارد اما مهمترین لوکیشن این فیلم ها همانند فیلم فروشنده و ... آپارتمان است که اصطلاحا به سینمای آپارتمانی شهرت دارد. در جدول تاثیر فیلم های سینمایی بر تعداد گردشگران، نام کشورهای بزرگ و قدرتمند به لحاظ اقتصادی دیده می شود مانند آمریکا، انگلیس، فرانسه و ... اما اینکه در همین فهرست نام ترکیه و تایلند هم مشاهده می کنیم حکایت از استراتژی جامع گردشگری در این دو کشور دارد که از ابزار فیلم و سریال به خوبی برای توسعه گردشگری استفاده می کنند. معتقدم بیش از آنکه سینماگران در این موضوع مقصر باشند دولت و بخش گردشگری تقصیر دارد که از ابزارهای موجود به خوبی برای معرفی ظرفیت های گردشگری کشور استفاده نمی کند. حال فیلم سینمایی که هیچ ما همچنان مستندهای خوب و تاثیرگذاری را نیز از ظرفیت های گردشگری کشور تولید و پخش نکرده ایم.

#سینما #گردشگری #سینا_ایرانپور_انارکی

sinaaghaynevisande@

✍️کانال آقای نویسنده

دوشنبه 20 شهریور 1396

سفرنامه تجاری "کنیا" نوشته مسعود جمالی

(کارآفرین و صادرکننده نمونه)

کشورهای آفریقایی باوجود نیازهای فراوان در زمینه‌های مختلف هدف صادراتی مهم ایران نبوده‌اند. آفریقا قاره‌ای گسترده و کمتر شناخته شده برای فعالان اقتصادی ایران است و همین عامل یکی از موانع بزرگ برای حضور مؤثر در کشورهای این منطقه به شمار می‌رود. سفر به کشور «کنیا» و بازدید از «نایروبی» در اوج روزهای ناامنی و تنش داخلی بعد از انتخابات ریاست جمهوری فرصتی را فراهم کرد تا برای نخستین بار درک خوبی از کشورهای فقیر اما هدفمند به دست بیاورم. چرا کنیا باوجود ناامنی، آرام‌آرام در مسیر توسعه گام بر می‌دارد پرسشی است که در این نوشتار به آن پاسخ می‌دهم.

مردمی آرام باوجود محدودیت‌های فراوان امنیتی برخی از نهادها پیش از سفر به این کشور نسبت به شرایط امنیتی آن هشدار داده بودند اما با این وجود برای ریسک سفر به این کشور را پذیرفتم و با جمعی از فعالان اقتصادی پای به نایروبی پایتخت کنیا گذاشتیم. شرایط امنیتی از همان آغاز ورود به فرودگاه کاملاً آشکار بود. وجود تعداد زیادی از نیروهای ارتش همراه با بازرسی‌ها فراوان نشان از شرایط دشوار زندگی در این کشور داشت. توصیه‌های پزشکی، واکسیناسیون تب زرد، داروهای ضد مالاریا و بیماری‌های دیگر نیز از مشکلات دیگر سفر به این کشور آفریقایی است.

بازدید از مراکز خرید و ورود به هتل نیز در پایتخت این کشور همراه با بادی اسکن(بازرسی بدنی با دستگاه) بود و به نظر می‌رسید نباید اینجا محل مناسبی برای تجارت و سرمایه‌گذاری باشد. روز نخست با مشاهده حلبی‌آبادها و چهره فقر در این کشور بسیار ناامیدکننده گذشت و به گمان همه اعضای هیئت همراه در این کشور همه‌چیز می‌توان فروخت حتی آنچه در جیب‌هایمان داشتیم؛ اما واقعیت چیز دیگری بود! بازدید از مجتمع‌های تجاری ، شهرک صنعتی نایروبی و گردش در شهر به‌مرور روی دیگری از این کشور ناامن را برای ما آشکار ساخت. رانندگان تاکسی و عموم مردم زبان انگلیسی می‌دانستند و از آن مهم‌تر در پاسخگویی، احترام به مسافر و گردشگر به نظر آموزش‌دیده بودند.

باوجود نرخ بیکاری 40 درصدی و فقر شدید، مردم در کنار هم رفتاری منصفانه و آرام داشتند و ازجمله قوانین راهنمایی و رانندگی را نیز به‌طور کامل رعایت می‌کردند. در سطح خیابان‌ها عبور و مرور دام(گاو و گوسفند) به‌وفور قابل مشاهده بود اما مردمی با این شرایط اجتماعی و مالی دچار فقر فرهنگی نبودند و شهروندانی بسیار آرام در شهری کاملاً امنیتی در کنار هم زندگی می‌کردند. پاسخگویی و مشتری مداری سازمان‌یافته در اوج فقر جهت کسب اطلاعات اقتصادی و شرایط سرمایه‌گذاری در کنیا با سفیر و رایزن بازرگانی ایران در کنیا دیدار صمیمانه و خوبی داشتیم و بعد از آن نیز تصمیم به مراجعه به اتاق بازرگانی این کشور گرفتیم. در تماس نخست فرد موردنظر پاسخگو نبود و روی پیغام‌گیر درخواست ملاقات کردیم؛ یک ساعت بعد از اتاق کنیا با ما تماس گرفته شد و برای فردا صبح ساعت 10 جلسه‌ای را هماهنگ کردند.

باآنکه خود را وابسته به سازمان و یا نهادی از ایران معرفی نکرده بودیم خیلی ساده به ما وقت ملاقات داده شد و روز بعد هم در کمال تعجب "مدیر سیاست‌گذاری و تحقیقات بازار اتاق کنیا" با مدرک دکترای رشته اقتصاد و عضویت در هیئت‌علمی دانشگاه در جلسه حضور پیدا کرد و بسیار گرم و صمیمانه به تمام پرسش‌های ما درباره چگونگی سرمایه‌گذاری و واردات و صادرات به کنیا با تسلط کامل پاسخ داد. وی حتی تلاش کرد جلسات (B2B) تدارک ببینید که به علت نداشتن زمان کافی از جانب ما میسر نشد. نکته قابل‌توجه دیگر از خدمات اتاق کنیا به اعضا این بود که به جای ارسال پیامک دعوت به همایش و سخنرانی، نیازهای تجار داخلی و خارجی برای اعضا ایمیل می شود.

رفتار و نحوه پاسخگویی مدیران اتاق بازرگانی کنیا تفاوت آشکاری با پاسخگویی مدیران اتاق اصفهان داشت! پیش از سفر به کنیا برای دریافت یک نامه معرفی از اتاق بازرگانی اصفهان دو هفته پیگیر بودیم و سرانجام هم نامه‌ای با متنی ناکارآمد به ما تحویل شد! حال گرفتن وقت ملاقات و پاسخگویی که جای خود دارد! در چند سال اخیر اتاق بازرگانی اصفهان شاهد افزایش قابل توجه تعداد کارکنان بوده است اما در کیفیت پاسخگویی و خدمات رسانی تغییر محسوسی را شاهد نیستیم. ملاک این استخدام ها در اتاق اصفهان تخصص بوده است یا عوامل دیگری پرسشی است که باید مدیران دوره جدید به آن پاسخ دهند. آیا بخش خصوصی که انتظار دارد دولت کوچک و چابک شود خود نیز در همین راستا گام بر می دارد؟

در شهر و اتاق بازرگانی کنیا میزان همکاری و همراهی قابل‌توجه بود و اصول مشتری مداری و پاسخگویی به مراجعه کنندگان جای تامل داشت. نوع تعاملات مسئولان و حتی یک راننده تاکسی با فعالان اقتصادی و گردشگران خارجی به‌خوبی بیانگر وجود فرهنگ توسعه در این کشور ناامن و فقیر بود. کشوری که شرایط اقتصادی آن به‌هیچ‌وجه با ایران قابل قیاس نیست اما بستر و ساختار سرمایه‌گذاری در آن فراهم‌شده است. قوانین حمایتی از سرمایه‌گذار باوجود جنگ داخلی کنیا در فقر مطلق به سر می‌برد و بسیاری از مردم آن برای نجات از گرسنگی و به ازای دریافت غذا و بدون حقوق و مزایا حاضر به انجام کار هستند. سیاستمداران این کشور جنگ‌زده و فقیر باوجود تمام چالش‌های سیاسی و اقتصادی مسیر درستی را برای توسعه در پیش‌گرفته‌اند.

در کنیا تمام برندهای برتر دنیا حضور دارند و سطح استانداردهای کیفی گمرک بالاست و محصولات بی‌کیفیت جایی در مراکز تجاری این کشور ندارند. کشوری فقیر که باید در جستجوی کالای ارزان باشد تا مردم خود را سیر کند به هیچ‌وجه کیفیت و استاندارد را فدای ارزانی نکرده است. در کنیا از اتومبیل‌ و کالاهای بی‌کیفیت چینی خبری نیست و مردم اتومبیل کارکرده ژاپنی را به خودرو چینی ترجیح می دهند و این یعنی هر آنچه وارد می‌شود باید کیفیت لازم را برای مصرف در جامعه داشته باشد. طبق قانون اگر هر نوع سرمایه‌گذاری در عرصه تولید انجام شود دولت واردات آن کالا را متوقف و یا تعرفه گمرکی آن را آن‌قدر افزایش می‌دهد که قدرت رقابت با تولیدکننده داخلی وجود نداشته باشد.

همچنین بسیاری از بانک‌های اروپایی و آمریکایی نیز در این کشور شعبه دارند و در زمینه مالی از صنایع و فعالان اقتصادی حمایت می‌کنند. قانون کار با توجه به نرخ بیکاری 40 درصدی و جمعیت 50 درصدی زیرخط فقر به‌گونه‌ای تدوین شده است که کارفرما برای به‌کارگیری نیروی انسانی با محدودیت‌های حقوقی مواجه نشود. به‌طور مثال حداقل حقوق کارگر 100 دلار و کارفرما موظف به پرداخت بیمه تأمین اجتماعی برای کارگر نیست زیرا اشتغال و به‌کارگیری نیروی بیشتر در اولویت مسئولان قرا دارد بنابراین سرمایه‌گذار را در تنگنا قرار نمی‌دهند. سرمایه‌گذاران و تولیدکنندگان از حمایت های قابل‌توجهی نیز برخوردار هستند زیرا دولت می‌داند برای بهبود شرایط اقتصادی باید محرک‌های لازم را در اختیار سرمایه‌گذاران قرار دهد.

تصمیم‌گیری‌های درست اقتصادی در این چند سال اخیر موجب شده است کنیا در سال 2016 شاهد رشد 5.6 درصدی اقتصاد و نرخ تورم 6.1 درصد باشد. همچنین در همین سال میانگین نرخ رشد سالانۀ تولید ناخالص داخلی این کشور آفریقایی 6 درصد بوده است. نرخ سود بانکی داخلی 14 و نرخ بهره دلاری 5 تا 7 درصد است و برنامه‌ریزی برای تک‌رقمی کردن نرخ سود در بانک مرکزی وجود دارد.VAT 16 درصد و عوارض DUTIES 25 درصد در نظر گرفته‌شده است ولی با توجه به فساد اداری گاها تا 100 درصد قیمت کالا هزینه ترخیص پرداخت می‌شود. آموزش مهم‌ترین دغدغه دولت و مردم کنیا باورنکردنی است اما مهم‌ترین دغدغه مردم فقیر کنیا پس از اندکی بهبود شرایط مالی بهبود شرایط آموزشی فرزندانشان است.

بهترین کالج‌های آموزشی دنیا ازجمله کمبریج در کنیا مدرسه و سهمیه پذیرش در دانشگاه دارند و دولت استانداردهای آموزشی در این کشور را مطابق بهترین نظام‌های آموزشی در جهان بهبود داده است. تمام صاحب‌نظران اقتصادی و سیاسی باور دارند توسعه از کانال آموزش گذر می‌کند و بدون اصلاح ساختار آموزش به‌ویژه برای کودکان نباید منتظر توسعه یک کشور بود. کنیا با آگاهی از این موضوع در حال بهبود شرایط آموزشی در مدارس و دانشگاه‌هاست و مردم خود را نیز برای جذب سرمایه‌گذار، گردشگر و توسعه فعالیت‌های اقتصادی با اصلاح رفتار و فرهنگ شهروندی تحت آموزش قرار داده است.

اینجا کنیا سرزمین جنگ، فقر و ناامنی است اما مردم و دولتمردان اراده کرده‌اند در مسیر توسعه گام بردارند و فقر را آرام‌آرام ریشه‌کن کنند. دولت در اقتصاد و مؤلفه‌های آن دخالت نمی‌کند. اقتصاد آزاد و غیرسیاسی است و بانک مرکزی کنیا استقلال کامل دارد. کشوری که در یکی دو سال گذشته ده‌ها هتل پنج ستاره را فقط در شهر نایروبی آن‌هم با سرمایه‌گذاری خارجی و باهدف تسهیل شرایط زندگی برای گردشگران و سرمایه‌گذاران راه‌اندازی کرده است و نسبت به گردشگران خارجی رفتاری دوستانه و منصفانه دارد بدون تردید در سال‌های نه‌چندان دور همانند مالزی، اندونزی، کره جنوبی، تایلند و ... ایران را پشت سر خواهد گذاشت. پیشنهاد می‌شود مسئولان در دولت و بخش خصوصی برای نجات اقتصاد به‌جای جناح‌بازی‌های سیاسی، رفتارهای نمایشی و پوپولیستی، آگاهانه و دلسوزانه اقدام کنند. تردیدی نیست ایران چالش‌های کشوری مانند کنیا را ندارد و فقط کافی است برای توسعه به شیوه‌ای منطقی گام بردارد.

#عاشقانه

"همه چیز از چشمان تو شروع شد"

نویسنده: سینا ایرانپور انارکی

نمی دانم چه حکمتی است همان لحظه که تصمیم می گیری که دیگر مبتلا نشوی و راهی دیگر بر می گزینی؛خدا همان جا همان لحظه در دلت ظهور می کند.

نمی دانم از قرار خدا همیشه می خواهد به تو بفهماند که دیدی باز لحظه آخر کم آوردی اما من هوای تو را داشتم!

چشمان تو همانی است که بدان مبتلا شده ام همان که خدا بر دلم نشاند.

مثل همیشه این بار هم عاشقانه ای دیگر از یک چشم آغاز شد تا روشنی، زیبایی و عشق زنده بماند.

مراقب چشمانت باش عزیز دل که دلی بدان مبتلاست.

نگارش: سه شنبه 31 مرداد 1396